سلام دوست خوبم، ممنون که دعوتم رو قبول کردی

دوست دارم به مناسبت نیمه ی شعبان هر دردودلی که با آقا امام زمان (عج) داری در این بخش بنویسی .

فقط یادت باشه اون چیزی که توی دلته، اون چیزی که میخوایی فریاد بزنی، دوست داری به آقای خودت بگی بنویس، بدونه ظاهر سازی، بدون چشم تو هم چشمی

اولین دلنوشته از خودم :

سلام آقا جون... خوبید شما؟ انشالله که خوب خوب باشید. آقاجون! میدونم که ما شیعه ها بدجوری دل شما رو بدرد میاریم ولی تو رو جون مادرت بیا دیگه، به خدا درسته ما گناهکاریم ولی با همه ی وجود منتظرتون هستیم تا بیاییدو به این چشم انتظاری خاتمه بدین. میدونم، میدونم که اگه کسی شما رو مورد خطاب قرار بده حتما شما گوش میدین حلا جوابش بستگی به اعمالش داره! آقا جون! مولای عزیزم میخوام یه خواهشی از شما داشته باشم گرچه خودمم میدونم خیلی پرروئیه ولی تو رو خدا گوش کنید... آقا جون ... مهدیا! میخوستم بگم که دوست دارم شما رو (حداقل برای یک ثانیه) ببینم و بعد از اون دیگه نفس نکشم اما خودم میدونم، میدونم که خواهش دیدن شما و مردن توی این راه برای من گنهکار محاله، محال ؛ پس خواهش کوچکتری میکنم و اونم اینه که یکبار فقط و فقط واسه یکبار هم که شده، به وبم بیایی دلنوشته هامو ببینی، ببینی که چقدر دوست دارم زودتر ظهور کنی؛

آقا جون میدونم که شما  حضرت نرجس خاتون (س) رو خیلی دوست دارید و به بی بی فاطمه ی زهرا (س) هم خیلی علاقه دارید، و اینم میدونم که شما حتما حتما یه روزی میاین و انتقام خاندان پاک حضرت محمد (ص) رو میگیرین! پس تو رو به حق ...ن و بی بی زهرا (س) تو رو به حق پهلوی شکسته حضرت زهرا! تو رو به حق خون به ناحق ریخته ی خاندان پاکتون، تورو به حق پدر بزرگوارتون حضرت امام حسن عسگری (ع) تو رو به خدا دیگه بیایین آقا! بخدا چشم انتظاری خیلی بده. هر چند ما منتظرهای خوبی نبودیم، آقا شما که میبیند با شیعیان چیکار میکنن پس چرا نمیایین؟ آقا جون دیگه تا کی! تا کی منتظر باشیم؟ ببینید این از خدا بی خبرها چیکار میکنن چرا نمایین و به همشون اون خشم حیدریتون رو نشون نمیدین؟ تا بدونن ما شیعه ها هم مولایی داریم، تا بدونن توهین به اهل بیت یعنی چی .

یا امام زمان میخوام با همه ی بدیهام فقط یه چیز بهتون بگم، خیلی دوستتون دارم خیلی

آتش عشق تو در سینه نهفتن تا کی / همه شب از غم هجر تو نخفتن تا کی

طعنه ز اغیار تو ای یار شنیدن تا کی / روی نادیده و اوصاف تو گفتن تا کی

چهره بگشای که رخسار تو دیدن دارد / سخن از لعل تو ای دوست شنیدن دارد

سلام بر انتقام گیرته خون شهیدان کربلا

... عشق یعنی لایق مریم شدن ... عشق یعنی با خدا هم دم شدن

... عشق یعنی جام لبریز از شراب ... عشق یعنی تشنگی یعنی سراب

... عشق یعنی خواستن و له له زدن ... عشق یعنی سوختن و پر پر زدن

... عشق یعنی سال های عمر سخت ... عشق یعنی زهر شیرین ، بخت تلخ

... عشق یعنی با " خدا یا " ساختن ... عشق یعنی چون همیشه باختن

... عشق یعنی حسرت شب های گرم ... عشق یعنی یاد یک رویای نرم

... عشق یعنی یک بیابان خاطره ... عشق یعنی چهار دیوار بدون پنجره

... عشق یعنی گفتنی با گوش کر ... عشق یعنی دیدنی با چشم کور

... عشق یعنی تا ابد بی سرنوشت ... عشق یعنی آخر خط بهشت

... عشق یعنی گم شدن در لحظه ها ... عشق یعنی آبی یه بی انتها

... عشق یعنی یک سوال بی جواب ... عشق یعنی رفتن توی خواب

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی به سرانجام رسانی .

 

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است .

 


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی به سرانجام رسانی .

 

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترین احساس زندگی است .


عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ،
بلکه یخ بستن وجود آدم ها و بستن چشمها است .

ای امید عبث بی حاصل

غم آبادی به نام زندگانی ساختم بی تو
ز بیم شام تنهایی به غم پرداختم بی تو
به زیر ران ما اسب جوانی بود و شادی ها
رمیدی از من و تنهای تنها تاختم بی تو
عزیزت خواستم تا یوسف كنعان من باشی
ز جان بگذشتم و خود را به چاه انداختم بی تو
پس از آن دوستی ها عاشقی ها آشنایی ها
برای خود در این غمخانه زندان ساختم بی تو
چنان در خویش می گریم كه مژگان هم نمی داند
به لبهایت قسم لبخند را نشناختم بی تو
میان پاكبازان سرابرازم زانكه این هستی
قماری بود و یكسر هستی ام را باختم بی تو

اگرتنهاترین تنها شوم                                                         

بازهم خدا بامن است

اوجانشین تمام نداشتنهای من است

کوچه ها تاریکند / نه چراغی / نه صدایی / نه کسی / بایدازاین دیار رفت

پشت دریاها شهری است / قایقی باید ساخت / باید انداخت به اب

اما نه قایقی هست ونه دریایی / ونه ابی / تاکه مارا ببرد ازاین دیار / تاکه از فاصله ها دور شویم

یا که دراین قفس رو به سکوت محو شویم

کوچه هاتاریکند / نه صدایی / نه چراغی / نه کسی

همه جا پر ازسکوت است

ومن اینجا تنها به تو میاندیشم / به تو که راز سکوتت شهری است / بودنت قایق تنهایی من

ونگاهت همه دیای وجود

کوچه ها تاریکند / نه صدایی / نه چراغی / نه کسی / باید ازاین دیار رفت

باید از واژه تکراری پایان گذ شت

لحظه ها میگذرند ومن ازناگفته ها می شنوم / عاقبت باید رفت

عاقبت ازمن ما هیچ به جا میماند

عاقبت باید رفت فقط خدا می ماند وبس

..:: ببخش خدا ::..

از اینکه منتظر بودم تا دیگران بهم سلام کنند.از اینکه دردنیا و تجملاتش غرق شدم.از اینکه اعضای بدنم دایم به خطا می رفت.از اینکهشنیدن حرف حق برایم تلخ است.از اینکه ایمانم به بندگانت بیشتر از ایمان بهتوست.
 از اینکه شبها به یاد تو نخوابیدم و روزها با یاد تو از جا برنخواستم
از اینکه در کارهایم با همه غیر از تو مشورت کردم.
 از اینکه رعایت حجاب رافقط در پوشش ظاهر دونستم و حجاب چشم و گوش وزبان و دست و پا را فراموش کردم.
 ازاینکه در امانت هایت خیانت کردم.از اینکه منتظر بودم تا دیگران از من تعریف وتمجید کنند.
 از اینکه خدایی نبودم و شبیه بندگانت شدم.از اینکه نمازم رابدون حضور قلب و برای بندگانت خواندم.از اینکه مالی که متعلق به تو بود از آنخود دانستم.از اینکه وقت و بی وقت خلف وعده کردم.از اینکه انجایی که بایدسکوت می کردم حرف زدم و آن جاییی که باید حرف می زدم سکوت کردم.از اینکه حقنعمت هایت را به جا نیاوردم.و از اینکه....

در شب تیره دیوانه ای کاو

دل به رنگی گریزان سپرده

در دره ی سرد و خلوت نشسته

همچو ساقه ی گیاهی فسرده

می کند داستانی غم آور

ای دل من،دل من،دل من

بی نوا مضطرا قابل من

با همه خوبی و قدر و دعوی

از تو آخر چه شد حاصل من

جز سرشکی به رخساره ی غم؟



می توانستی ای دل رهیدن

گر نخوردی فریب زمانه

آن چه دیدی ز خود دیدی و بس

هر دم از یک ره و یک بهانه

تا تو ای مست با من ستیزی

تا به سرمستی و غم گساری

با فسانه کنی دوستاری



عالمی دائم از وی گریزد

با تو او را بود سازگاری

مبتلایی نیابد به از تو

مبتلایی که ماننده ی او

کس درین راه لغزان ندیده

آه! دیری است کاین قصه گویند:

از بر شاخه مرغی پریده

مانده بر جای از او آشیانه

مای کامپیوتر2 مقاوم در مقابل ویروس ها

«درد بي‌دوا»

رسيدم سر كوچه. تو كوچه فقط دختر همسايه بود. داشت مي‌رفت مدرسه. كلاس سوم ابتدايي بود همسن من بود. رفتم خانه حالم بد شد.

نمي‌خواستم مادرم بفهمد حالم بده. اگر مي‌فهميد مي‌گفت: صد دفعه گفتم با ليوان اين و آن آب نخور. از دست‌فروشي‌ها چيزي نخر. منم حال و حوصله‌ي اين حرف‌ها را نداشتم ...

فردا دوباره وقتي رسيدم سر كوچه دختر همسايه را ديدم ...

هر روز حالم بدتر مي‌شد. تصميم گرفتم دزدكي برم پيش عطاري محلمان ...

وارد مغازه شدم. ايستادم تا مشتري‌ها بروند. بعد از اين كه خلوت شد، عطاري گفت: بفرماييد. گفتم: من يه دوا مي‌خواستم. عطاري گفت: چه دوايي؟

-        نمي‌دانم.

-        مشكل‌تان چيست؟ تا من دوا را بدهم.

-        من يه مدتي هست كه دست و پايم را گم مي‌كنم. هل مي‌شوم. قلبم تند تند مي‌زند ...

-        هميشه اين طوري هستيد؟

-        نه، فقط ظهرها اين طوري مي‌شوم.

-        كس خاص را مي‌بيني كه اين طوري مي‌شوي؟

-        نمي‌دانم

-        موقع ظهر چه كسي‌ها را مي‌بيني؟

-        مادرم، پدرم، بقال‌هاي محله، آدم‌هايي كه رد مي‌شوند از كنارم. دختر همسايه. عطارفروشي يكم بهم نگاه كرد و خنديد و گفت: دختر همسايه را ظهرها مي‌بيني؟

-        بله

دو بار نيش خندي زد و گفت: تو عاشق شدي.

-        مريضي بديه؟ با دوا خوب مي‌شه ديگه؟ ها؟

-        عزيزم دوا نداره

شروع كرد به گريه كردن. گفتم: اگر مامانم بفهمد، ديگر ول كنم نيست ...

رفتم خانه. با ترس و لرز پيش مامانم رفتم. گريه كردم. مادرم گفت: عزيزم چرا داري گريه مي‌كني؟ گفتم: مادر، من ... من ... رفتم پيش عطاري، آخه حالم بد بود. بعد او گفت: كه من عاشق شدم، گفت: دوا نداره. مامان به خدا از ليوان كسي آب نخوردم. از دست‌فروشي‌ها هم چيزي نخريدم.

همه‌اش تقصير دختر همسايمون هست. او اين ويروس را به من منتقل كرده. مادرم گفت: توي الف بچه را چه به عاشقي. شروع كرد به كتك زدنم ...

ديگر هر روز مامانم موقع برگشتن از مدرسه مي‌آمد دنبالم تا دختر همسايه را نبينم ...

حالا معني جمله‌ي (تو عاشق شدي) را مي‌فهمم ...

آن درد هيچوقت درمان نشد ...

از پنجره اتاقم به قبرستان كوچك حياتم نگاه مي‌كنم. مادر زودتر از

 همه رفت براي او يك سال سياه پوشيدم. بعد پدر ما را تنها گذاشت.

 براي او شش ماه پوشيدم. برادرم هم نتوانست دوري آن‌ها را تحمل

كند و رفت. براي او چهل روز سياه به تن كردم. قبر خودم را كنار

مادر كنده‌ام. براي خودم به جاي سياه سفيد مي‌پوشم. رفتم سر قبر

كنده شده‌ي خودم. داخل قبر دراز كشيدم. احساس آرامش كردم. خوابم

 برد. خواب مادر را ديدم. وقتي بلند شدم آفتاب چشمم را اذيت

مي‌كرد. تصميم گرفتم هر شب تو قبر بخوابم تا مادر را ببينيم

۱) باور دارم ثانیه را... دوست دارم خنده را... مردن چیزی فراتر از زندگیست!

۲) پرنده ای در پی قفس... آزادی دشوار است!

۳) آسمانی ابری... می بارد باغرور... چتری خشک... انگار باران بر سر ما نخواهد

بارید!

۴) سراغم را امشب از آئینه گرفتم... اما بار دیگر مرا به جا نیاورد!

۵) ای کاش  قبر مرا از سنگ صبور می تراشیدند!

۶) فاصله مثل اسبی سرکش است که فقط به دست مرگ رام می شود!

۷) ما به دنبال پائیز و بهاریم... مگر زمستان زیبا نیست؟... چرا در گیر و داد

خاطراتیم؟... زندگی همین جا هم زیباست!

۸) آتش را زیبا و سوزنده مپندار... این خاکستر است که می ماند!

۹) عاشقی باران کویر است... که بی خبر می آید و دل را پاره پاره می کند!

۱۰) عاشق شدم مثل باران... بلعید خاک مرا... اینجا نفس کشیدن سخت

است...

بگذار به دریا برسم!

۱۱) اولین کسی بودم که در نهان خانه ی دلت پا می گذاشتم... اما تو مرا مگس

خطاب کردی!

۱۲) مهرم از در به دری دنبال جای دنجی می گشت... که ناگاه مهمان خانه ی

دلت را یافت...اما گفتی خانه ام یک اتاقه هست و اجاره داده ای به غرور!

۱۳) خدا تو را برای من نقاشی کرد...و من آنقدر محو تو شدم... که حالا هم که

دزدیدنت... به جای خالیت خیره ام!

۱۴) تو یک اتوبوس بودی... و من برای دیدنت ایستگاه می شدم... غافل از این که

سریع السیر بودی!

۱۵) تنها خوبی که از تو به من رسید... این است که هیچ وقت دل درد ندارم!

۱۶) چشم هایم تاول زده بود... از کسوف دلت!

۱۷) وقتی همسایه ی ما شدی... از ایوان به هم دست تکان می دادیم... اما یک 

روز گلدانی از طبقه ی بالا افتاد سرم!

۱۸) نسیم بین ما آنقدر یک طرفه کار کرد... که از کار افتاد... حالا فقط به خودم تک

زنگ می زنم!

۱۹) می گفتی... پرنده با پرنده باز با باز... راست می گفتی من پنجره بودم!

۲۰) کلید دلم را به تو دادم... اما انگار قفلش زنگ زده است!

۲۱) از درخت چیدمت... دلم جا ماند بخورمت... اما انگار کرم ها

استخاره نمی کنند!

۲۲) قلاب انداختم و گرفتمت... تا بجنبم بلعیدنت!

۲۳) در چشم های تو مانور برگزار بود... دویدم تا شرکت کنم... وای گول خوردم

جنگ است!

۲۴) همچو عقربه ای بودم... اما ندانستم کدام ساعت بودی که هیچ وقت بهت

 نرسیدم!

وقتي پايش را تو محل مي‌گذاشت همه بهش احترام مي‌گذاشتند.

 هر كسي كه به قيافه‌اش نگاه مي‌كرد از ترس مي‌لرزيد. هيچ كس

 رو حرفش حرف نمي‌زد. هم‌ي اين احترام و ترسيدن‌ها به خاطر گل

 روي ماه من بود. هر وقت چيزي مي‌خواست نسيه بگيرد من وساطت

مي‌كردم. اونم به من خيلي عشق مي‌ورزيد ...

تا اين كه عاشق يه دختر شد. عشق‌اش به او گفت: اگر من را

مي‌خواهي بايد دست از او بكشي. منظورش از او من بودم. بعد

 از اين كه فكرهايش را كرد، رفت حموم. آبي به صورتش زد.

تيغ را برداشت. شروع كرد به تراشيدن من ...

ديگر آن احترام و عزت از بين رفت. منم از بين رفتم.

غروب روشن

در فرار اندوهناك زمان ...

و در غروب روشن خط درد ...

رنجش خنده هايم را ...

از شيشه ي شكسته ي صورتم احساس مي كنم

«انتظار»

مهتاب جايش را به آفتاب داده بود. نگهبان مثل هميشه توي اتاقش خوابيده بود. كتري از گرماي بخاري به جوش آمده بود. من هم به ريل سفيد شده از برف نگاه مي‌كردم. امروز دهمين روزي است كه در انتظار آمدن قطار نشسته‌ام. تلفن مثل همه‌ي روزها زنگ خورد ... زنگ خورد ... زنگ خورد ... تلفن دادش بلند شد. برداشتم. مرد پشت تلفن گفت: «نگهبان خودت هستي؟» صدايش برام آشنا بود. گفتم: «خوابيده»

-      شايد هستيد آقاي مسافر؟

-      بله

-      هر موقع زنگ زدم او خواب بود،‌ پس كي خواب نيست؟ حكم اخراجش را مي‌فرستم. اگه ممكنه نگهبان اونجا شما باشيد. حقوقتون هم محفوظه.

-      آخه، من مسافر هستم.

-      تا وقتي قطار مياد و كسي رو پيدا مي‌كنيم.

گفتم: «باشه». گفت: «آقاي نگهبان امروز قطار به دليل خرابي ريل نمياد» اين حرف براي من عادي بود ...

امروز سي روز است كه در انتظار قطار نشسته‌ام. تلفن زنگ خورد ... گفت: «نگهبان، امروز قطار مياد» زود استعفانامم رو نوشتم. چمدان رو برداشتم. كنار ريل ايستادم. قطار از دور ديده مي‌شد ...

نزديك شد ... نزديك‌تر شد ... ايستاد. خواستم سوار شوم كه لكوموتيوران گفت: «بخاطر نقص قطار، حركت نمي‌كنيم ...

فردا رفتم. لكوموتيوران گفت: قطار يك ماه كار دارد تا دوباره راه بيفتد» اما من بخاطر اطمينان هر روز مي‌رفتم. تو اين رفت و آمدهاي هر روزه‌ام به عنوان دستيار مكانيك استخدام شدم ...

فردا قطار حركت مي‌كرد ... استعفانامم رو نوشتم. رفتم خونه به خودم رسيدم. ساعت قرار شد من رو بيدار كند ...

چشمام رو باز كردم: آفتاب وسط آسمان بود. ساعت از من خسته‌تر، پنج و پنجاه و نه دقيقه خوابش برده بود.

 رفتم ايستگاه قطار نگهبان گفت: «خيلي وقت است قطار حركت كرده».

از سفر رفتن منصرف شدم.